Początki Polskiego Państwa Podziemnego

ppp-pamietamy

W walczącym jeszcze kraju narodziły się pierwsze struktury podziemne upadającego państwa polskiego. W nocy z 26 na 27 września 1939 r. podjęto w Warszawie decyzję o kontynuowaniu walki z wrogiem w oparciu o dywersję i przygotowywaniu kraju do wyparcia przeciwnika po zmianie sytuacji wojennej. Obecny na tej nocnej naradzie, dowodzący obroną stolicy gen. Juliusz Rómmel, zgodził się na propozycję gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego dotycząca przeniesienia walki do podziemia. W tym samym czasie do Warszawy przybył mjr Edmund Galinat, wysłannik Naczelnego Wodza E. Rydza-Śmigłego, z sugestią, aby gen. Rómmel polecił mjr. Galinatowi zorganizowanie dywersji w kraju. Wysłannik został przekazany gen. M. Karaszewiczowi-Tokarzewskiemu, który rozpoczął tworzenie struktur konspiracyjnych.

Pierwszymi zadaniami armii podziemnej było zabezpieczenie broni i amunicji, sprzętu technicznego, ukrycie pieniędzy i nawiązanie łączności z polskim rządem. Już kilka dni później powstała nazwa Służba Zwycięstwu Polski (SZP), jej statut, podział na okręgi i obwody, organizacja Komendy Głównej oraz wytyczne pracy. SZP rozwijał się bardzo sprawnie. Podporządkowano wiele samodzielnych grup partyzanckich, tworzyły się oddziały bojowe, minerskie i szturmowe, planowano ataki dywersyjne. Działano także na polu propagandy, wydając co dwa tygodnie „Wiadomości Polskie” i w planach mając wypuszczenie dalszych broszur naświetlających sytuację w okupowanym kraju. Alarmowano o braku broni, szczególnie pistoletów i karabinów maszynowych. Na terytorium rumuńskim zostawiono 30 mln złotych, które były przeznaczone na prace konspiracyjne. SZP grupowała w swoich szeregach przedstawicieli PPS, ludowców oraz narodowych organizacji. Wszystkie one były zjednoczone i współpracowały ze sobą.

Na początku października 1939 r. utworzono Główną Radę Polityczną z przedstawicieli PPS, SL, SN i SD , a następnie powstanie przy SZP 15 października 1939 r. Centralnego Komitetu Organizacji Niepodległościowych (CKON) , w którego skład weszło kilka ugrupowań wojskowych i wojskowo-politycznych i tylko jedna partia polityczna – Stronnictwo Pracy. Nie była to jednak trwała struktura, bowiem uległa rozkładowi w kwietniu 1940 r. Podobnie krótko funkcjonowało inne zrzeszenie 25 organizacji niepodległościowych w Komitecie Porozumiewawczym Organizacji Niepodległościowych (KPON), który działał do sierpnia 1940 r. Po rozpadzie KPON na jego miejscu powstała Konfederacja Narodu. Zdołała się ona utrzymać do wiosny 1941 r. Podziwiać można sprężystość działań przy odtworzeniu administracji polskiej w podziemiu, która miała jednoczyć we wspólnym wysiłku o wolność narodu różne organizacje wojskowe i polityczne

Fragment pracy magisterskiej „Polska konspiracja w obwodzie lwowskim
w latach 1939-1941 i 1944-1946”

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s